عکسام

تمام افراد موفق توانایی عجیبی دارند و درهر موقعیت به امکانات موجود و نتايجي كه ممكن است از آن حاصل شود توجه مي كنند و سريع آن وضعيت را در جهت مثبت و به نفع خود به كار مي گيرند.از طرفي اعتقاد دارند اگر به دنبال نتيجه مثبت هستند بايد آنرا عملا انجام دهند.

باور دوم: چیزی به نام شکست وجود ندارد

شکسپیر معتقد بود : تردیدها به ما خیانت می کنند و ما را از كوشش برحذر می دارندو از پيروزيهايي كه به احتمال زياد نصيب ما خواهند شد محروم مي سازد.هرآنچه بشرآموخته از طريق آزمايش و خطا بوده است.بزرگترين عامل بازدارنده مردم ترس از شكست است.انسانها از طريق اشتباه به موفقيت مي رسند.هرگاه در زندگي كاري را انجام داده ايم اگر فكر كنيم كه تجربه اي بدست آورده ايم بهتر از آن است كه فكر كنيم شكست خورده ايم . بايد به پديده هاي زندگي با ديد تجربه نگاه كنيم .

باور سوم: مسئولیت هر اتفاقی را به گردن بگیرید.

یکی از صفات مشترک میان رهبران بزرگ و افـــراد مـــوفـــق ایــن اسـت كه فكر مي كنند دنياي خودشان را خودشان مي سازند.آنها هميشه مي گويند : مسئوليت كاري را كه انجام مي دهم مي پذيرم.

باور چهارم: برای بهره بردن از چیزی شناخت کامل آن لازم نیست.

افراد موفق معتقدند براي اينكه چيزي را مورد استفاده قرار دهند همه چيز را درباره آن بدانند.هميشه توجه دارند كه چه اندازه اطلاعات مورد نياز آنهاست و هميشه مي دانند كه به چيزهايي احتياج دارند و بايد در وقت خست نشان بدهند و بدانند كه بدست آوردن اطلاعات كامل هيچ گاه امكان پذير نخواهد بود.

باور پنجم: بزرگ ترین سرمایه شما دیگرانند.

افرادی که به بهره وری رسیده اند تقریباً بدون استثنا دارای حس قوي احترام و تحسين نسبت به دیگران هستند.هيچ موفقيت پايداري بدون احساس صميميت و يگانگي با مردم بوجود نمي آيد.راه رسيدن به موفقيت تشكيل گروه موفق و همكاري با يكديگر است.

باور ششم: کار، نوعی تفریح است.

مارک تواین - نویسنده آمریکایی‌- می گوید: "راه رسیدن به موفقیت آن است که شغل را جزء تفريحات خود قرار دهيد ." افراد موفق همين كار را مي كنند . آنها ديوانه وار كار مي كنند . زيرا كار آنها را به شوق مي آورد . در زندگي كار را به بازي تبديل كنيد . تا بحال بررسي كرده ايد كه چرا يك كودك از صبح تا شب بازي مي كند ولي خسته نمي شود.

باور هفتم: هیچ توفیق پایداری، بدون پشتکار به دست نمی آید.

افراد موفق ، به نیروی پشتکار ایمان دارند.‌‌ اگر به افراد موفق بنگرید، می بینید كه آنها لزوما بهتر باهوشتر سريعتر و قوي تر از ديگران نبوده اند.بلكه پشتكار بيشتري داشته اند.افراد موفق مي خواهند به هر قيمتي كه شده موفق شوند.البته اين را بايد مدنظر داشت كه موفقيت به بهاي لطمه زدن به ديگران نيست.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

پ . ن نامرتبط ۱: فتح اورست افتخارات در ام القرای مسلمین جهان ... اینجا تهران است... کوی درد .

پ . ن نامرتبط ۲ : اخلاق اصول گرایی

پ . ن نامرتبط ۳ : چهارمین جاده زیبای جهان فاقد اورژانس است

پ . ن نامرتبط ۴ : دامنه افتخارات وسیع اند...دویست و هفتاد تالاب ایران به تشت نمک تبدیل شده اند ....

پ . ن نامرتبط ۵ : انجمن صنفی کارگران شرکت پتروکاران

پ . ن نامرتبط ۶ : جزييات پرونده تعرض مامور قلابي گاز ... اندکی کلاهمان را بالا تر بگذاریم .

پ . ن نامرتبط ۷ : معرفی زوج نمونه ایران

پ . ن نامرتبط ۸ :دوکلمه حرف حساب

پ . ن نامرتبط ۹: ... تمام شد ... بحثی نیست ... اما ... .

A : N1H1 تیپ

axamshahram — Wed, 18 Nov 2009 06:20:18 GMT

تهدید و خطر بیماری آنفولانزا جدی است لازم است تا حد امکان آگاهی های خود را افزایش دهیم .

“دكتر ويناي گويال”

در هنگام اپيدمي جهاني يك بيماري، امكان عدم تماس با عامل آن بيماري تقريباً غيرممكن است در حاليكه امكان پيشگيري از ابتلاء به آن وجود دارد.

هنگامي كه هنوز سالم هستيد و بدن شما علائمي از ابتلاء به آنفولانزاي نوع A را نشان نمي‌دهد، رعايت چند دستورالعمل ساده از ابتلاء به بيماري و يا توسعه آن جلوگيري مي‌نمايد.

تنها راه ورود ويروس آنفولانزاي نوع A از طريق دهان يا بيني مي‌باشد. براي پيشگيري از بيماري كافيست نكات زير را رعايت نمائيد:

1)دستهاي خود را چندين بار در روز بشوئيد.

2)هيچ يك از اجزاء صورت خود را لمس نكنيد و در مقابل اين وسوسه مقاومت نمائيد. (مگر براي خوردن، نوشيدن، شستشو و ساير امور ضروري)

3)دوبار در روز با آب نمك ولرم غرغره نمائيد (مي‌توانيد از محلول ليسترين نيز استفاده نمائيد.) ويروس آنفولانزاي نوع A از هنگام ورود از طريق دهان يا بيني به مدت 2 الي 3 روز در گلو باقي‌مانده و همان جا تكثير مي‌شود. با غرغره محلولهاي ضد‌عفوني كننده مانند آب نمك يا ليسترين مي‌توانيد از تكثير ويروس و ابتلاء به بيماري جلوگيري نمائيد. اين توصيه ساده را بي‌اهميت تلقي ننمائيد.

4)همانند بند 3، بيني خود را نيز حداقل يك بار در روز با آب نمك شستشو نمائيد. اين موضوع ممكن است براي برخي افراد كمي مشكل بنظر برسد اما با كمي تمرين موفق خواهيد شد.

5)مصونيت خود را از طريق مصرف غذاها و ميوه‌هاي حاوي ويتامينC افزايش دهيد. چنانچه ناچار از مصرف قرصهاي ويتامينCمي‌باشيد، از وجود روي (Zinc) در آنها اطمينان حاصل نمائيد.

6)هرچه مي‌توانيد مايعات گرم مانند چاي،‌قهوه و .... بنوشيد. اثر نوشيدن مايعات گرم مشابه غرغره نمودن آب نمك اما بصورت معكوس مي‌باشد. با غرغره نمودن، ويروس را از بدن خارج مي‌نمائيم و با نوشيدن مايعات گرم، ويروس را به داخل معده انتقال مي‌دهيم كه در آنجا امكان تكثير ندارد.

پيشنهاد مي‌كنم اين دستورالعمل ها را براي سايرين ليست نمائيد. شما نمي‌دانيد چه اشخاصي ممكن است با توجه به آن زنده بمانند.

در همین رابطه چند نکته تغذیه ای :

همیشه پیشگیری بهتر از درمان است و برای پیشگیری از آنفلوآنزای نوع آ در خانواده از چهار نوع خوراکی غفلت نکنید مخصوصا" کودکان.

۱-خوردن هویج به مقدار زیاد (در هویج ماده ای به نام بتا کاروتن وجود دارد که مقاومت بدن را زیاد می کند)

۲-قارچ های خوراکی(بدن برای جنگیدن با بیماری احتیاج به کشنده های طبیعی دارد وقارچ توان تولید این کشنده های طبیعی را در بدن دارد)

۳-انار( انار به خاطر دارا بودن آنتی اکسدان قوی که مهار رادیکالهای آزاد را به عهده می گیرد برای پیشگیری بسیار توصیه می شود)

۴-چای سبز (علاوه بر خاصیت آرامبخشی می تواند با آنتی اکسیدانی به نام کاتچین تعداد سلولهای ایمنی بدن را افزایش دهد وهرچه تعداد جنگجوها بیشتر باشد مقاومت بدن بالاتر می رود)

- - - - - - - - - - - -

پ . ن نامرتبط ۱ : مثلث اخلاق در فوتبال ما

پ . ن نامرتبط ۲ : نود

پ . ن نامرتبط ۳ : شام آخر منزجرکننده

فردا

axamshahram — Tue, 10 Nov 2009 08:47:18 GMT

عاقبت ...

این روز ها هوای حوصله ابری است ...

فرق انسان که ظاهرا" اشرف مخلوقات است با سایر آفریده ها در همین اندک تامل و تفکر است ...

پی نوشته ها آنچنان ذهنم را درگیر کرد که ساعتها امواج منفی ذهنم را کاموا پیچ کردند ... دقیقا" مثل بچه گربه ای که با یک گلوله کاموای بافتنی بازی می کندوآنقدر بازی می کند تا نهایتا" خودش در بافته و تنیده های خودش اسیر می شود و گیر می کند ... احوال این روز های من اینگونه است . ...

آینده ای تیره و تار که ابعاد کامل آن هنوز برای هیچ کسی آشکار نشده است ...

اتفاقا" این مرتبه پی نوشت هایم هم نامرتبط نیستند و کاملا" مرتبط با شرایط کنونی من هستند ...

شما شاداب و فرخنده و مانا باشید ولی من فعلا" اینگونه نیستم !

پ . ن کاملا" مرتبط : آینده نزدیک و زیبای ما

پ . ن کاملا" مرتبط : رویه های جدید و تعطیلات طولانی مسئولین امور فرهنگی

توصیه : جدول رویه های جدید که از افتخارات جدید است را بادقت و وسواس مطالعه نمایید .

پ . ن کاملا" مرتبط : الگویی جدید برای نسوان و رویه جدید مبارک است ان شاءالله

افول صنعت فرش

axamshahram — Wed, 28 Oct 2009 09:12:18 GMT

عکس بازار فرش شهر اراک

عراق عجم(استان مركزي كنوني) دير زماني يكي از كانون هاي اصلي توليد و تجارت فرش در ايران زمين بود و آوازه فرش بافان اين ديار چنان در فرنگ (اروپا) پيچيده بود كه اروپائيان مبادرت به تاسيس دهها تجارتخانه فرش در سلطان آباد(اراك كنوني) كرده بودند.سالین سال اراک را فقط با فرش های بافنده هایش می شناختند . مهاجرین ارامنی اغلب به کار حسابداری برای خارجی ها که غالبا" انگلیسی بودند مشغول بودند . رونقی داشت کسب و کار تجارت فرش اراک در روزگاران قدیم .

وقتي سخن از فرش ايالت عراق عجم به ميان مي آيد بي گمان كمتر خبره اي است كه انگشت اشاره خود را به سوي فرش مالميري به عنوان يكي از فرش هاي مشهور اين ايالت نشانه نرود.

فرش ساروق وفرش جیریا و حتی فرش بافنده های محلی اراک که روز و روزگاری شهرت و آوازه ای داشتند اکنون فقط یادو خاطره ای از آنها باقی مانده که یاد ها هم رو به زوال اند.

- - - - - - -

پ . ن نامرتبط ۱ : فلفل سبز

پ . ن نامرتبط ۲ : مشاور عالی

پاییز

axamshahram — Tue, 27 Oct 2009 05:17:18 GMT

بازهم پاییز آمد ...

مثل همیشه با خود زیبایی ها و سردی ها را به ارمغان آورد .

شاید بهانه ای باشد که شبهای طولانی بیشتر در کنار یکدیگر بودن را حس کنیم .

شاید قدم زدن های طولانی زیر باران لذیذ پاییزی برخی صمیمیت های رفته را بازشوید .

شاید بهانه ای باشد بهتر ببینیم .

شاید ...

کارگاه عکاسی

axamshahram — Tue, 27 Oct 2009 04:45:18 GMT

نشست دو روزه عکاسی با حضور مجید ناگهی

به همت خانه عکاسان حوزه هنری استان مرکزی و پژوهشگاه فرهنگ و هنر اسلامی، کارگاه عکاسی با حضور استاد مجید ناگهی در محل حوزه هنری استان مرکزی در روزهای 2 و 3 آبان ماه برگزار گردید. در این کارگاه 2 روزه که با حضور عکاسان و علاقمندان به هنر عکاسی تشکیل شد مجید ناگهی مباحثی همچون عکاسی مستند اجتماعی و همچنین حضور عکاس در محیط و برخورد با آن و خلاقیت در حضور و ... مطالبی را ارائه نمود. در این برنامه همچنین با پخش آثار عکاسی منتخب عکاسان جهان به بررسی محتوایی و تکنیکی آثار نیز پرداخته شد. پخش آثار عکاسی هنرمندان اراکی به همراه نقد و بررسی و همچنین آموزش کاربردی تاریکخانه دیجیتال از دیگر برنامه های این کارگاه آموزشی بود.

مجید ناگهی متولد 1349 و دانش آموخته کارشناسی علوم ارتباطات است. وی از سال 69 به عکاسی رو آورد. این هنرمند تاکنون در بیش از 30 نمایشگاه انفرادی و گروهی در داخل و خارج کشور حضور داشته است.

روز اول عناوینی همچون ردپای عکاس در آثار مستند و مستند اجتماعی، بررسی و نمایش آثار جیمز نچوی و کار عملی عکاسی توسط استاد مجید ناگهی مطرح شد و در بعد از ظهر روز دوم کار عملی عکاسی در محیط بازار سنتی اراک انجام گرفت .

حرکت فرهنگی و نگاه خوب خانه عکاسان حوزه هنری اراک در برخورد با مقوله آموزش برای هنرجویان شایسته تقدیر و در خور ستایش است .

انعکاس اخبار مربوطه را در اینجا و نیز اینجا هم می توانید ببینید .

یکصدمین پست

axamshahram — Thu, 22 Oct 2009 06:56:18 GMT

به ندرت حال مرامي فهمي

به ندرت حال تورامي فهمم

فقط آنگاه !

كه درمرداب ديدار كنيم

حال هم رادرمي يابيم .

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

پ.ن نامرتبط ۱ : تصمیم جدید غالب هنرمندان

پ.ن نامرتبط ۲ : بی مهری برای مهر

پ.ن نامرتبط ۳ : مفهوم برادر بسیار خوب

پ.ن نامرتبط ۴ : نتیجه تراکم معنویت در میهن عزیز اسلامی

پ.ن نامرتبط ۵ : سوت زدن بدون صدقه دادن

پ.ن نامرتبط ۶ : به اندونزی هم رسیدیم !

پ.ن نامرتبط ۷ : یک تلنگر ناقابل

پ.ن نامرتبط ۸ : تلاش برای بقا

پ.ن نامرتبط ۹ : پنیر های صدا و سیمانی

پ.ن نامرتبط ۱۰ : ورژن جدیدی از چوپان دروغگو !

پ.ن نامرتبط ۱۱ : چرا پیاده شد ؟

پ.ن نامرتبط ۱۲: سابقه قاچاق زنان در ايران

پ.ن نامرتبط ۱۳: شهر کدوها جالب است

ورژن جدیدی از چوپان دروغگو

axamshahram — Wed, 21 Oct 2009 07:28:18 GMT

چوپان دروغگو به روايتي ديگر...
یکی بود یکی نبود.
چوپانی بود که در نزدیکی ده، گوسفندان را به چرا می برد.
مردم ده، همه گوسفندانشان را به او سپرده بودند و او هر روز مشغول مراقبت از آنان بود.
چوپان،‌ هر روز که گرسنه میشد، گوسفندی را میکشت. کباب میکرد و خود و بستگانش با آن سیر میشدند.
سپس فریاد میزد: گرگ. گرگ. ای مردم. گرگ...
مردم ده سرآسیمه میرسیدند و میدیدند که مانند همیشه، کمی دیر شده و گرگ گوسفندی را خورده است.
مردم ده تصمیم گرفتند پولهای خود را روی هم بگذارند و چند سگ گله بخرند. از وحشی ترین و خونخوارترینها.
چوپان به آنها اطمینان داد که با خرید این سگها، دیگر هیچگاه، گوسفندی خورده نخواهد شد.
هنوز چند روزی نگذشته بود که دوباره، صدای فریاد چوپان به گوش رسید. مردم دویدند و خود را به گله رساندند و دیدند گوسفندی خورده شده است.
یکی از مردم، به بقیه گفت:
ببینید. ببینید. هنوز اجاق چوپان داغ است. هنوز خرده هایی از گوشت سرخ شده گوسفندانمان باقی است.
بقیه مردم که تازه متوجه شدند چوپان، دروغگوست، فریاد برآوردند: دزد. دزد. دزد را بگیرید...
ناگهان چهره مهربان و دلسوخته چوپان تغییر کرد. چهره ای خشن به خود گرفت. چوب چوپانی را برداشت و به سمت مردم حمله ور شد. سگها هم او را همراهی میکردند.
برخی مردم زخمی شدند. برخی دیگر گریختند.
از آن شب، پدرها و مادرها برای بچه ها، در داستانهای خود شرح میدادند که:
عزیزان. دورغگویی همیشه هم بی نتیجه نیست. دروغگوها میتوانند از راستگویان هم سبقت بگیرند. خصوصاً وقتی پیشاپیش، چوب، گوسفندها و سگها را به آنها سپرده باشید...

نقل از Kosarimehr, Shapour

دردسرهای عکاسی در ایران ما

axamshahram — Sun, 18 Oct 2009 10:13:18 GMT

فرقی نمی کنه که عکاس کجا هستی و برای چه خبرگزاری و یا کدام روزنامه کار می کنی ! اصلا" فرقی نداره که عکاس هنری هستی یا نیستی ... اینکه مشکلات پیش آمده برای شما در تهران است یا اصفهان یا تبریز و اراک هم هیچ تفاوتی ندارد ... مهم این است که شما عکاس هستید و برای عکاسی کردن در فضای کوچه و بازار معمولی هم باید کاملترین و جدید ترین مجوز ها را داشته باشی ... متاسفانه در مملکت ما که هر کسی خود رامسئول برخود با عکاس می داند بدترین برخورد ها و زشت ترین رفتار ها با این قشر زحمت کش می گردد .شدت تاسف بدان جا رسیده است که در برخی اماکن که تصور می کنی توریستی تر هستند و با عکاس جماعت بیشتر برخورد داشته اند هم اگر چنانچه فقط پول خوبی بدهی می توانی از آنها و سوژه هایت عکس بگیری .در کارگاهها و تورهای عکاسی همیشه یکی از دغدغه های شرکت کنندگان نداشتن همین مجوز ساده است . فضای فاقد اعتماد هم سبب شده که مشکلات پیچیده و مضاعف بشوند . مطلب زیر از من نیست بلکه من عینا " آن را از سایت خانه عکاسان تبریز نوشته آقای خلیل غلامی برای شما منتقل می کنم شاید کمی قابل تامل و در خور توجه باشد .

با هم بخونیم :

در گورستان وادی رحمت عکس می‎گرفتم که جوانی بازویم را گرفت و گفت حق نداری. گفتم من خبرنگارم و کارت هم نشان دادم. و گفت آقای جلالی گفته کسی حق نداره عکاسی بکنه. مگر این که مجوز ما را داشته باشد.دسته‎های عزاداری هیچ کارتی را قبول ندارند.عکاسی از درون مصلا با هیچ کارتی امکان پذیر نیست.برای گزارش تصویری از فوتبال، کارت خبرنگاری به درد نمی‎خورد باید کارت آی دی هم بگیری و کاور بپوشی.در خیابان یک پلیس مانع عکاسی ما می‎شود. کارت خبرنگاری و کارت انجمن مطبوعاتی هم به درد نمی‎خورد.لباس شخصی اصلا کارت نمی خواهد ولی یک تعداد عکس‎هایت را پاک می‎کند.در کنار دریاچه‎ی خشکیده‎ی اورمیه مردی به زور از ما کارت می‎خواهد. او با زیرکی تمام جوری پلیس را خبردار کرد که انگار دزد گرفته است.درون بازار سرپوشیده‎ی تبریز مردی تهدید می‎کند که اگر باز هم عکس بگیری به پلیس خبر خواهد داد.در جشنواره‎ی فیروزه برای چند عکاس مهمان مشکلی پیش آمده بود که من به عنوان دبیر اجرایی رفتم کلانتری و کارت شناسایی جشنواره با امضای سرهنگ فرامرزی (معاونت اجتماعی نیروی انتظامی) نیز هیچ اعتباری کسب نکرد و کم مانده بود که خود مرا بازداشت کنند.در روستای لیقوان یک قاطرچی کم مانده بود ما را زیر لگد بگیرد که حق ندارید عکس بگیرید.در یکی از مجتمع‎های مسکونی هیأت مدیره فقط مجوز خودش را قبول داشت.با وجود مجوز از روابط عمومی راه آهن تهران در مسیر راه اندیمشک پلیس مانع عکاسی می‎شد.با وجود مجوز از مدیر رجای تبریز نتوانستیم از ایستگاه راه آهن مراغه عکس بگیریم.شهرداری هیچ کارتی به عکاس خودش نمی‎دهد و در عوض هر جا سر و کله‎ی عکاس را ببیند مجوز می‎خواهد.در مصاحبه‎ی آقای شفق (مدیر عامل تیم تراکتور) که مدت نیم ساعت عکاسی می‎کردم با ورود دوربین تلویزیون فورا خود را مرتب کرده، کت‎اش را پوشید و برای مدتی مصاحبه را قطع کرد.خلاصه این که صد تا کارت و مجوز هم که داشته باشی باز کم می‎آوری (علاوه کنم کارت‎های موتور، بیمه، گواهی، کارت ملی، سند و شناسنامه را که همه در جیب‎ام باید باشند). تقریبا برای هر کوچه و پس کوچه‎ای باید کارت و مجوز مجزایی داشته باشی. هر کسی می‎تواند از راه برسد و مجوزت را بخواهد. جوری بازویت را می‎گیرند که یکهو فرار نکنی. مثل این که جاسوس اسراییل گیر آورده. هر کسی می‎تواند با خشن کردن چهره‎اش خود را مأمور اطلاعاتی جا بزند. به نظر می‎رسد اهمیت دوربین عکاسی در ایران به اندازه‎ی هیچ کجای جهان نیست. کسی که در ایران موفق شود عکاسی کند می‎تواند در عرض چند سال به عضویت بهترین آژانس‎های جهان در بیاید.