خونسردی رفتارش و پر خواب بودنش غیر قابل تحمل شده بود . هر چند  در سالهای اولیه ازدواجمان هر دوی این موضوعات کمتر اهمیت داشت ولی هیچگاه فرصت نشد که هر دو در فضایی عاشقانه و رومانتیک طلوع آفتاب را نظاره گر باشیم و این صرفا اذان ظهر بود که امکان برخواستن از رختخواب را به همسرم گوشزد می کردم . من به سرکار می رفتم و زمان بیدار شدنش در طول هفته برای من مهم نبود ولی در روزهای پایانی هفته مگر امکانپذیر بود که از ساعت نه صبح بیشتر خوابید و این تفاوت ها آغاز تنش ها شد . دقت کردم متوجه شدم که مادر و خواهرش هم اینچنین رفتار می کردند و معمولا صبح ها خواب پیشه می کردند . بعد ها بیشتر که دقت کردم دیدم اساسا این ژن از پدربزرگشان به ارث رسیده و زیبایی ما آدم ها در همین تفاوت های رفتاری است . هر چند هنوز هم با این معضل دست و پنجه نرم می کنم و تا بحال هیچ بیاد ندارم که پس از بیست سال زندگی مشترک ، هیچگاه صبحانه ای برایم مهیا شده باشد و یا صبح هنگام رفتن به سر کار تا دم در بدرقه ام کرده باشد . ولی با وجود تمام این تفاوت ها او را دوست دارم و زندگی با او برایم دلنشین است . دقیقا درست همانطور که کوالاهای استرالیایی جذاب و دلنشین و شگفت انگیزند .